ورود     ثبت نام
Skip Navigation Links
صفحه اصلی
 
 
تاریخ انتشار  :  23:21 عصر ۱۳۸۹/۷/۴
تعداد بازدید  :  1681
Print
   
یاد

پروین وجدانی

یاد او روزا به خیر که یهویی زودی گذش                                                                      

انگار دیروز بود که م وشت می گفتم سر گذش

یادته چند سال پیشا تو کوچه مون عروسی بود                                                          

 کللو شواش و تمبک زدن و روبوسی بود

درختای خونه شون مچو بود از گل انارو                                                                   

 چغوکا جیک جیک می کردن تو صفه می خوند یارو

یادته رو پشته بوما پر آدم شده بود                                                                     

 گل و نقل و شیرینی ، رو هم یه عالم شده بود

مادر عروس ناغافل مثه کوخورد ور زمین                                                                     

 شتا شت افتاد رو پلا که می رف تو زیرزمین

کاه گل و گلاب گرف ننو جلو دماغ او                                                                          

 همه سوریا یکی یکی رفتن سراغ او

الهی شکر! جا اومد حالش به برکت رسول                                                             

مجلس از نو جون گرف به لطف و عزت رسول

یادته تو چارسو وختی دوباره بهار می شد                                                              

مشتی اصغر تو دکونش رو حلب سوار می شد

داد می زد : شیر شکاره دلمه ، فصل بهاره دلمه                                                        

فصل بهار دلمه ، شیر شکاره دلمه

یادته قام می شدم م تو می گشتی دنبالم                                                                  

 م می رفتم پشت لافا که نبینی چی دارم

کاش مثه همون روزا همه کنار هم بودیم                                                                

غم و شادیمون یکی بود همه یار هم بودیم

ولی افسوس دگه تو خوابمونم نمی بینیم                                                                  

دگه او دسته گلای خوشگلو نمی چینیم

تو رفتی تو خارجه اسیر او جویا شدی                                                                      

باجی ایاد تو رفته حالا با اونا شدی

چه زود ای یه ما گذشت باز تو می ری اپیش ما                                                              

باز غم و غصه می شینه تو دل درویش ما

وختی می ری خونه ما اسر سوت و کور می شه                                                    

ادوباره هر چی خوبی بود اخونه دور می شه

م دل اندروات می شم بازم مثه گذشته ها                                                               

هی برات چارقل می خونم می کنم پف تو هوا

تو رفتی درس بخونی ور گردی باز به شهرمون                                                         

 ولی داد! ورف ز یادت حرفای قشنگمون

تنت سالم باشه و خوش هر جا هسی خواهرم

منم ایجو شب و روز و با غمت سر می برم

اما  م می خوام بگم ای جوونای نازنین !

ای عزیز کردای ما گلای سرخ رو زمین !

نرین تو ولات غربت اسیر اونا بشین

ورگردین تو شهرتون تاج سرای ما بشین


نظر شما
نام
ایمیل
متن نظر
  ارسال

تمامی حقوق مادی و معنوی این وب‌سایت به حوزه هنري استان كرمان تعلق دارد ، استفاده از مطالب و اخبار با ذکر منبع بلامانع است | نقشه سايت